۴۷- «آن استادِ بی‌استاد؟!»

«آن استادِ بی‌استاد؟!» شجریان ۲۶ساله، پامی‌شه و دنبال آرزوهاش میاد تهران. اما تهران و رادیو شوخی‌بردار نبود و دیگه مشهد و مناجات‌خوانی و قرآن‌خوندن نبود که به خواست پدر و برای ثواب یا تشویق انجامش بده. آواز دیگه قرار بود کارش باشه. بشه شغلش. و اصلا همه‌ی زندگی و حتی هویتش. از اینجا به بعد شجریان طوری درگیر آواز می‌شه که حتی شب‌ها توی خواب، خواب آوازخوندن می‌بینه. پس باید تلاش می‌کرد که بهتر بشه توی کارش. و برای این کار باید می‌رفت آواز یاد می‌گرفت. از کی؟‌ از هرکی که می‌رسید. توی این اپیزود قراره کمی از استادای آواز شجریان صحبت کنیم. و بگیم چرا این تصورِ آن استادِ بی‌استاد درباره‌ی شجریان خیلی تصور غلطیه. در این اپیزود و تو قسمت دوم پرونده‌ی ویژه‌ی سرگذشت محمدرضا شجریان، از استادهای استاد محمدرضا شجریان صحبت می کنیم.