از شعارهای سراسری تا برنامه و رهبری

جنبش زن زندگی آزادی در ایران با توش و توان ادامه دارد و سرکوب خیابانی و گرفت و گیرهای گسترده‌ی فعالان سیاسی و رسانه‌ای نتوانسته آن را متوقف کند. امیدی که این جنبش برای معترضان آفریده، می‌تواند از شعارهای انگیزه‌بخش فراتر برود و به یک برنامه‌ی سیاسی منسجم و هدایت شده بینجامد؟